in memoriam

27-01-2009

marcel is er niet meer. het is nauwelijks te vatten en het zal nog wel even duren voordat de harde surrealiteit een plekje tussen onze oren krijgt. er zal voor ons voortaan een leven vóór marcel en een leven ná marcel zijn, met daar tussen in het leven mét marcel. een periode van een jaar of 15 waarin we samen een heleboel hebben meegemaakt, waarin de dingen niet zozeer om de muziek draaiden maar om de vriendschap die ontstond en bleef voortduren. alsof er nooit een einde aan zou komen.

marcel was vooral iemand met zoveel energie en levenstempo dat het je soms alleen al bij de gedachte begon te duizelen. altijd bezig in zijn hoofd, met zijn handen, met duizend plannen om zijn idealen te bereiken. en terwijl het voor iedereen leek of hij dat stapje voor stapje voor elkaar kreeg, vond marcel niet altijd de voldoening en rust die hij verwacht had te vinden. hij had zoveel moois om zich heen. een prachtig gezin temidden van een grote cirkel van vrienden en bekenden, een rustige thuishaven in de bossen van wellerlooi, en sinds kort een eigen plekje in zijn geliefde spanje, ergens halverwege een verlaten helling, met uitzicht over de middellandse zee. het mocht niet zo zijn.

en de muziek, de muziek bleef ondertussen maar doorgaan. liedjes bleven komen, ontstaan in datzelfde hoofd en gezongen op een manier die alleen marcel eigen was, begeleid door diezelfde handen op een liefst krakende en rammelende gitaar. ook voor de band had ie altijd wel weer plannen. of het nu ging om een nieuw album, waarop alles anders moest maar uiteindelijk toch ook weer niet, of het organiseren van zijn eigen festival voor en door muzikanten, puur en eerlijk, zoals muziek hoort te zijn. als hij iets van plan was ging hij er helemaal voor, met hart en ziel, gepassioneerd, vol bravoure en niet te stoppen.

dat was marcel ten voeten uit. morgenochtend loopt de wekker af, staan we op en blijkt het allemaal een boze droom te zijn geweest. helaas. had het maar zo mogen zijn.

knuffel, diana